I dont feel like blogging.. don't know whether its because of my myspacemania, the workload at my new job or the new style of the webblog. Its something, that's for sure and it needs to be fixed! Ó mig auma.. hvað skal gera?

Kannski bloggast á öðrum vettvangi....en ég hætti náttúrulega ekki sísvona..

The France 24 adventure is on. Thankfully the first akward moments of starting a new job and meeting strangers are now behind me.  Uff. Not always easy - "Hi, whats your name again (for the 12th time)?" You always remember 2 or maximum 3 names and then try as much as possible to avoid any other unnecessary contact with those that didnt really mark you the first day.  Which isn't really a good strategy since you are bound to learn their names at some point - even if it is going to be on your last day - and then its even worse to ask.

It is good to know that we are all in the same boat though, starting this together. Even though we are also extremely different. Coming from all corners of the world, many speaking 4-8 languages fluently and coming from different backgrounds and experiences, you can imagine the debates and views we have on the workflow and perhaps the worldview in general. The first day I realised that only in the producers' group there are persons that speak fluently japanese, russian, canadian, flamish, english, french, italian and chinese (not to mention icelandic) and there are still 140 people left to join the newsroom next week!! People have worked all over the world, some for the BBC, CNN, NBC, ABC, Sixty minutes, french - american or english media. Don't think it can get any more international than this. I cannot reveal any details yet on how we are going to procede or when you will see the final product (the launch day is still to be set - since its probably going to be as complicated as rocket science) but all I can say is that we have a lot of work ahead of us. Which is great. Just fantastic.   

to something completely different: I keep getting mails into my bulk folder with the strangest titles. Yesterday it was some trash about who knows what with the title "she will love you much more than any new guy" and today  " Dont be the "little guy" in the group". Somehow these sentences have gotten to me. I find them very thoughtful and true in some respect. Is someone trying to tell me something?? Or could it be that some internet-intellectuals spend hours thinking up titles they then send to people they don't know, with todays philosophy? 
(To be read with Sarah Jessica Parker's voice over)

Ok it was probably just porn, I will never now.. but none the less...good titles

ps. Have to remember to say something on the crocodile hunter Steve Irwin and his unfortunate death next time...sometimes you CAN get too enthusiastic... 

Fór að sjá "Superman Returns" í bíó í vikunni. Fékk auðvitað gæsahúð við að heyra þemalagið í byrjun myndarinnar og vissi að ég myndi eiga góða tvo tíma framundan. Hafði einmitt ætlað mér að horfa á hinar fjórar myndirnar fyrir löngu síðan, lét hins vegar aldrei verða að því þar sem Hrafnhildur hafði sagt mér að þær hefðu ekki elst vel og væru bara frekar halló.

Þar sem ég sat í myrkvuðu kvikmyndahúsinu fór ég hins vegar að sjá ofurhetjuna í nýju ljósi. Ekki vegna þess að nýr og nánast óþekktur leikari er í hlutverkinu sem Christopher Reeve gerði ódauðlegt á sínum tíma eða af því að tæknibrellurnar voru svo vel heppnaðar. Sápuóperuhetjan Brandon Routh er reyndar nokkuð vel vaxinn hlutverkinu, myndarlegur og trúverðugur þó það vanti kannski eilítið upp á karlmennskuna hjá honum (hann þykir víst mjög líklegur til að verða nýtt Icon hjá samkynhneigðum og skv grein í LeMonde þykir það seint merki um mikla karlmennsku). En hann fær mann alveg til að kikna í hnjánum þegar hann bjargar deginum. Það var samt eitthvað sem truflaði mig og ég átti erfitt með að festa fingur á. Ég vissi að það tengdist Lois Lane- sem Kristin Kreuk leikur svo snilldarlega í Smallville en í þessari mynd er aðalgellan leikin af  Kate Bosworth, og ekki það vel.

Nokkrum tímum seinna þar sem ég vappaði um götur Parísar hitti ég naglann á höfuðið (sem er skrýtið orðatiltæki því  hver vill fá nagla í hausinn?? en alla vega). Súperman er ekki til. Hann er tilbúningur inn í hausnum á Lois Lane. Og þá skil ég allt í einu af hverju leikstjóri myndarinnar Bryan Singer segir myndina fyrst og fremst vera fyrir konur.

Lois Lane heldur fram hjá eiginmanninum sínum með Súperman (í myndinni virkar það svo sem saklaust þegar hún stígur léttilega á tásurnar á honum á meðan hann flýgur með hana í útsýnisflug yfir metrópolis og sýnir henni hluti sem hún hefur aldrei séð áður (eða upplifað á þennan hátt..hún tekur það fram að  maðurinn hennar sé flugmaður og "fari reglulega með hana í útsýnisflug" hmm hmm....og gefur því í skyn að hún sé vön svona ferðum en samt verður hún yfir sig heilluð af því sem Mr S sýnir henni). Hún er ástfangin af Súperman (sem er ofursterkur og  góður, sem bjargar henni oftar en einu sinni úr lífshættu en hann er samt ekki alltaf til staðar þegar hún þarf á honum að halda, svona fyrir day-to-day hluti -) Hún þolir hins vegar ekki Clark Kent (sem er klaufalegur og hefur galla eins og allar eðlilegar manneskjur og er kannski leiðinlega venjulegur.)  En eins og allir vita eru Clark og Súperman eina og sama manneskjan þó Lois Lane sjái það ekki (kannski á skrýtni ljósmyndarinn á The Daily Planet eftir að setja saman tvo og tvo þegar hann sér myndirnar af Clark og Súperman hlið við hlið en anyways). Þannig að það má segja að Súperman sé elskhuginn sem hún þekkir ekki svo vel og ímyndar sér að sé hinn fullkomni maður - geti allt og bjargi henni úr hvaða klípu sem er. Ef hún myndi síðan kynnast honum betur þá myndi hún sjá Clark-hlutann.. sem er kannski ekki alltaf skemmtilegur - en hann er alla vega einlægur og yfirsig ástfanginn af henni - á meðan súperman, sem er tilbúningur, er harður nagli sem flýgur á brott eftir útsýnisflugið.

Well bara svona pæling... Hvað sem því líður þá á þessi Lois Lane að vera "grand reporter", voða klár og nú á hún son, sem hún hugsar ekkert sérstaklega vel um. Eiginmaðurinn sér um soninn - án þess að vita auðvitað að hann á ekkert í honum...á meðan Lois Lane fer í útsýnisferðir, er algörlega ábyrgðarlaus - hugsar ekkert eða illa um son sinn og fer með hann á hættuslóðir bara vegna þess að hún er eitthvað að vesenast. Hún er einfaldlega léleg mamma, eiginkona og ástkona..svo að Lois .. gerðu heiminum greiða og láttu súperman í friði!

Jæja úff mér líður aðeins betur..

Og já.. í öðrum fréttum að þá hefur mér verið boðið draumastarfið á draumastaðnum með draumakaupi og ég á að byrja í september. Fékk meira að segja lífstíðarsamning með fríðindunum sem því fylgja og ég held allt upp í 12 vikur í frí á ári. WHAAAAT?? Á eftir að skrifa undir en ætla að drífa í því snöggvast.

 FRANCE 24 (franska CNN) here I come

Je minn.. what have I done to deserve this? Ég er í skýjunum. Og eitt klapp fyrir mér!

Love

Vá það er orðið svo langt síðan ég bloggaði að stillingarnar hafa allar breyst og hexia bara með voða pro útlit á þessu öllu saman. Maður getur víst sett inn myndir af vinum sínum og eitthvað, ætli það séu áhrifin frá Myspace?? Ekkert nema gott um það að segja.

En ég ætlaði að blogga um allt annað. Reyndi eftir Kýpur-ferðina mína að setja inn færslu þar sem biturleikinn sveif yfir vötnum en kannski sem betur fer þá klikkaði nettengingin mín akkurat á þeim tímapunkti svo sá sannleikur mun aldrei birtast fyrir framan allra augu. Ekki það að ferðin hafi ekki verið últra áhugaverð og skemmtileg á margan hátt, sól allan tímann og mikið skoðað en einhvern veginn var ferðafélaginn ekki upp á marga fiska og ég huxaði með mér allan tímann "Af hverju er ég ekki með einhverjum alvöru vinum mínum hérna sem eru ekki neikvæðir, nenna að fara út á kvöldin og eru ekki stanslaust að rífast og skammast?" En ég þraukaði og ferðin var fín, vegna þess að ég lagði mig alla fram við að pirrast ekki og gera skemmtilega hluti eins og að fara á sjóskíði, í paragliding, seglbátast, synda í litlu víkinni áður en ég fór að sofa, drekka kokteila og tala við grísk goð sem voru eins og klippt útúr teiknimyndablaði - með sítt hár og talandi með hreim. Og skildi bara gelluna eftir uppá hóteli að rífast við fyrrverndi í símanum.

En jújú Yrsa hefur fengið detailanna á þessari sögu og þar sem hún er væntanlega sú eina sem nennir að skoða þetta (og kannski hefur ekkert annað að gera nema éta draum og fara á kóræfingar) þá skulda ég henni kannski nokkrar Parísarsögur...

Hmmm.. það hefur kannski ekki mikið gerst síðan hún fór.. nema jú.. kíkti einu sinni á Le Baron, einu sinni á Paris Paris og einu sinni á Truskel (ekki´endilega í þessari röð eða á jafnmörgum kvöldum). Það var fínt - góð stemmning og mikið dansað en ekkert stórkostlegt. Fór út  í gær með tveimur vitleysingum úr vinnunni á Canal +, sem eru líklega ástfangnir af hvorum öðrum en eru kannski fullkomlega sáttir við að vera laumuhommar og keppast því við að vega og meta allar stelpur sem eru í 50 metra færi. Það var frekar fyndið en ég var líka svooo sátt að koma heim og horfa á nokkra þætti númer 22.. eins og the Office.. ó mæ .. lokasenan er frábær. Svo kannski er ég bara að verða gömul en ústáelsi er ekkert svo mikið fjör og það er bara mikið skemmtilegra að horfa á vidjó...haha.. sorglega týpan. Það er líka mega heitt ... en ekkert gaman að fara á Canalinn, í Luxemborgargarðinn eða bara að gera nokkurn skapaðan hlut þegar frænkan er ekki hér ;)

Fékk síðan 4 daga frí í síðustu viku og fyrstu helgina mína í 3 mánuði svo ég notaði tækifærið til að skreppa til Ömmu á Bretagne og fá smá frí úr fréttaheiminum og deconnecta frá internetinu. Það var frábært. Hitti fjölskylduna og litlu frænkuna Maiu, Julie vinkonu og systkini hennar sem ég hef ekki séð í mörg ár. Við fórum út saman tvö kvöld og það var frábært.. fyrst enduðum við í sundlaugarpartýi um miðja nótt en nágrannarnir voru ekki par ánægðir - eins og við fengum að heyra frá lögregluþjóninum sem bankaði upp á og spurði sakleysislega "elle est bonne l'eau?" Svo daginn eftir fórum við til CArnac (þar sem eru mjög fallegar strendur) töluðum um pólitík yfir varðeldi í skóginum ásamt vinum bróður Julie-ar og ég synti síðan í sjónum í morgunsárinu (enda alltaf með auka bikíni á mér, maður veit aldrei) mikið stuð, mikið gaman.. Ef þú vilt einhver details Yrsa mín þá hringdu bara í mig ;)

En síðast en ekki síst þá fékk ég mjög góða símhringingu... frá Stóru alþjóðasjónvarpsstöðinni sem fer í loftið í Frakklandi síðar á þessu ári og var boðuð í annað viðtal (hafði farið í eitt sem gekk hörmulega og  bjóst því aldrei við að vera kölluð inn aftur) Hitti stjóranna og tók persónuleikapróf - sem öllum að óvörum kom svona vel út og þau áttu bara ekki til orð yfir niðurstöðunum. Stúlkan er skipulögð, beinskeytt, getur stjórnað en er jafnframt lýðræðisleg, orkumikil og í mjög góðu andlegu jafnvægi. Hmmm ætli þau hafi kannski svissað óvart blöðunum?? En sem sagt.. eini hængurinn er sá að ég yrði langyngsti pródúsentinn og starfinu fylgir mikil ábyrgð.. ég myndi sem sagt ákveða hvað yrði í fréttunum á stærstu stöð Frakklands sem mun verða send út til ýmissa landa - og á ensku! Á að fá svar í lok mánaðarins.. og jesús ef þetta gengur upp þá held ég að ég geti hoppað hæð mína.. þetta er starf aldarinnar! En ekkert er víst í þessum heimi.. best að taka einn dag í einu.. og akkúrat núna þá er ég of sein í  hina vinnunna.

Það er komin 14 júlí! vei og flugeldar í kvöld.

xxx 

p.s skal svo setja inn myndir á myndasíðuna bráðlega

"Ég er nær þér nú, nóg er gleðin sú.."

Ég held að þessi orð Hauks Morteins (takk Finna) eigi ansi vel inni í hausnum á mér núna. Er haldin nefnilega pínulítilli heimþrá til Íslands en það er svo sem eðlilegt. Hef líka fundið fyrir þessu áður, einmitt þegar ég bjó í Cambridge - finnst ég eiginlega nær Íslandi þegar ég bý ekki þar, og veit að margir hafa upplifað það sama.. hugsa heilmikið um stórkostleg landslög, góða kranavatnið, fjölskyldustundirnar útí sveit, útilegurnar, og gönguferðirnar í misgóðum veðrum. Íslenska sumarið er líka einstakt. Svo sakna ég líka fallega fólksins - samt hef ég það svo fínt hér.(á nefnilega nokkra fallega vini - en þeir eru auðvitað allir íslenskir ) Er reglulega ánægð með lífið og tilveruna svona yfirleitt í París.Líður kannski pínulítið eins og Marie-Antoinette, aldrei samþykkt að fullu en get samt ekki snúið heim haha.. ok kannski fyrir utan alla prinsessukjólanna og kampavínið..og kastalann og getulausa eiginmanninn - nei nei við M.A erum  vonandi ekkert svo líkar!

Auðvitað get ég flutt heim til Íslands hvenær sem er. Langar alla vega í heimsókn en nenni ekki að koma í 4 daga og ná ekki að sjá neinn almennilega eða gera neitt. Svo þetta er svona on my mind - og ég veit líka alveg hvað kom þessu af stað.Og það var ekki Sofia Coppola heldur annar kvikmyndatökumaður. Var beðin að þýða smá bút í heimildamynd um Reykjavík..nánar tiltekið viðtal við Jónínu sem sér huldufólk í garðinum sínum og Magnús Skarphéðinsson geimverumilligöngumann. Ok þau í sjálfu sér bera Íslandi kannski ekki vel söguna en ég sá nokkur önnur atriði.. þar á meðal með Gabríeli Fillippussyni fjallgöngugarpi að valsa um íslenska náttúru á gömlum fjallajeppa og í góðri lopapeysu. já og öll þessi dásamlegu landslög... og þá langaði mig bara niður á BSÍ og kaupa miða í Landmannalaugar! (ekki það að ég hafi nokkurn tímann gert það þegar ég bjó í 500 metra færi..) Man líka hvað mig hungraði í íslenska pulsu einu sinni.. gat ekki hugsað um annað í tvo mánuði þegar ég var í skólanum í Englandi.. svo mikið að ég brunaði beinustu leið niður á Bæjarins Bestu frá Keflavíkurflugvelli og gúffaði í mig.. ein sem hafði ekki borðað svínakjöt í 12 ár! Einmitt..  

Klikkuð...